India — 2019

Bye bye Nederland! Via Istanbul vliegen we naar Delhi. Onze layover in Istanbul bestaat vooral uit verbazing over het formaat van het vliegveld en over hoeveel grond ze eromheen hebben. Het is pas sinds april 2019 in gebruik en duidelijk gebouwd om te groeien.

Op 29 oktober staan we in New Delhi. What a city! Omdat het Diwali is, is de luchtvervuiling op haar hoogtepunt, dus de mondkapjes gaan op voordat we goed en wel door de stad lopen. Tussen de treinen, de vrouwen in kleurige sari’s en een hond die tussen de rails door trippelt vinden we onze weg, en als het donker wordt, hangen er lichtjes in de straten. Morgen gaan we met de trein naar Agra!

De volgende ochtend beginnen we met een wandeling door een ‘oud’ fort, wat niet heel boeiend blijkt. Daarom pakken we een Uber naar India Gate, waar het een tourist fest alom is. We zoeken de drukte uit en een koffietentje op en zitten er heerlijk met een amandelcroissant.

Dan komen we deelfietsen tegen, fietsen die je met een app huurt. We fietsen een stukje rond en precies op het moment dat we hem willen opzeggen, zien we dat er iets mis is gegaan met het huren. We proberen het op te lossen, maar dat loopt niet zo lekker en intussen begint de tijd te dringen...

Met een Uber naar het hostel om onze backpacks op te halen, haast haast haast, en weer een Uber naar het station Hazrat Nizamuddin. Onze trein vertrekt om 15:00 en die gaan we nooooit meer redden... Om 15:10 staan we op het perron en dan begint er een trein te rijden. Is dat onze trein? Of beter gezegd: was dat onze trein? Hij stopt weer. Ondertussen zijn we elkaar ook nog eens kwijt. We vragen het aan drie mensen en het blijkt inderdaad onze trein te zijn, die inmiddels al rijdt, dus springen we al rijdende de trein in. Wat een avontuur weer!

Agra, Agra, Agra... Even was het onzeker of we er wel zouden komen, maar met enorm veel geluk en toevalligheden zijn we er toch. En we hebben een ticket om morgenochtend de zonsopgang bij de Taj Mahal te beleven. We are ready!

Om half vijf gaat de wekker, want we willen als eerste bij de westelijke ingang van de Taj Mahal naar binnen. Dat blijkt een slimme keuze: we hebben de zonsopgang én geen andere mensen op de foto :) Later, als we alles al gezien hebben, is het er immens druk en zijn we moe maar blij met onze keuze!

Eerst ligt de Taj Mahal nog in een lichte ochtendmist en verschijnen de witte koepel en de vier minaretten langzaam aan het eind van de lange waterpartij. We lopen over het marmeren terras, kijken hoe de Yamuna in de nevel verdwijnt en bewonderen het inlegwerk van gekleurd steen in het wit.

Na een goed Indiaas ontbijt hebben we de smaak te pakken en besluiten we de andere bezienswaardigheid er meteen achteraan te plakken. Onderweg komen we door de straatjes van Agra, waar drie kinderen met ijsjes voor ons poseren en een van de geiten een gebreid truitje draagt.

Dan is het tijd voor Agra Fort. Dit immens grote fort staat net als de Taj Mahal aan de oevers van de Yamuna. We bezoeken het met lichte scepsis, maar vinden het uiteindelijk toch de moeite waard: een doolhof van rood zandsteen en wit marmer, met binnenplaatsen, gewelfde zalen en ramen van gebeeldhouwd steen. Daarna drinken we een goede bak koffie bij Costa Coffee en gaan we terug naar ons hotel om onze backpacks op te halen, zodat we dit keer RUIM op tijd op het station zijn!

Dit keer zijn we ruim op tijd in de trein, terwijl de apen op het perron nog ruzie maken met elkaar. Wij zitten in de derde klas, in wagon B1. Bij het boeken hebben we geen plaatsen naast elkaar gekregen en brutaal als we zijn gaan we stiekem toch bij elkaar zitten. Dat levert even gedoe op met de mensen op wier plek we zitten, maar eind goed, al goed.

De trein is al redelijk vol en er komen steeds meer mensen bij. Uiteindelijk zit er het dubbele aantal mensen in de trein van wat er past en is het echt gewoon haringen in een blik! De rit is prachtig, maar intens, door de krappe zitplaats en alle indrukken.

Zo komen we aan in Jaipur, beter bekend als de roze stad. In 1867 is de hele stad roze geverfd ter ere van het bezoek van de Prins van Wales... We gaan het zien. ’s Avonds zien we meteen het Hawa Mahal, het Paleis van de Winden, verlicht tegen de nachtelijke hemel, en eten we een dosa en een thali.

De volgende dag doen we weinig, en dat is precies de bedoeling. We slapen tot laat, checken pas om twaalf uur uit, ontbijten even en gaan dan met een Uber naar een koffietentje, waar we heerlijk zitten (inmiddels is het alweer drie uur). Daarna shoppen we wat in de omgeving, langs zakken gedroogde rode pepers, roze poorten en muren met witte patronen. Weinig uitgehaald vandaag, maar dat is ook vakantie!

Op 2 november proberen we vroeg op pad te gaan. De douche werkt niet mee, dus lopen we wat vertraging op. We ontbijten bij een schattig tentje met amazing koffie en gaan dan naar het Amber Fort. We lopen wat rond (en een van ons stoot zijn hoofd), tussen spiegelmozaïeken, zandstenen binnenplaatsen en apen op de muren. Daarna zoeken we Kheri Gate en Panna Meena Ka Kund, een trappenput, en dat lukt.

Aan het eind van de middag gaan we, met een zak vers gebrande noten, nog naar het Water Paleis, Jal Mahal. Het wordt wat schemerig en dat geeft een extra mooi effect! Daarna zoeken we avondeten en gaan we laat, voldaan, terug naar de kamer... waar de eerste buikrommelingen beginnen. We hopen dat het niet doorzet!

Volgens mij zijn we in de vakantiemodus geraakt, want we hebben niet zo’n haast meer en alles gaat niet zo snel meer. De dag erna gaan we naar de Patrika Gate, een prachtige toegangspoort van een park met een weg eromheen: de grootste rotonde van Azië. Daarna kijken we bij het City Palace, wat niet zo heel boeiend is. En daarmee is ons avontuur in Jaipur voorbij.

Op 4 november is Michel jarig en gaan we met de trein naar Ajmer en vanaf daar door naar Pushkar. Wat hangt hier een enorm andere vibe dan in de plaatsen waar we tot nu toe zijn geweest! Het is allemaal wat gemoedelijker, het hindoeïsme wordt hier uitvoerig beoefend en overal zien we offers en gebeden: een sadhu bij een Ganesha-beeldje, vuurtjes met bloemblaadjes op de trappen, een kleurrijke rangoli op de grond. Het meer ligt er prachtig bij als de zon ondergaat.

Deze week is het ook nog eens Pushkar Camel Fair, wat mensen uit de hele wereld hierheen laat komen. In de bazaar hangen lichtslingers, er lopen versierde kamelen door de straat en tussen de winkels met bordjes in het Hebreeuws zoeken wij ’s avonds een tafeltje voor een drankje.

De volgende dag gaan we, met nog steeds een beetje een vervelende buik bij mij, toch op pad naar de Camel Fair. Het is een bijzonder gezicht: zoveel kamelen op een veld die worden verhandeld. Ze lopen in groepen over de weg, liggen in groepen in het zand, hebben kleurige kralen om en trekken karren met rode tenten, terwijl mannen in wit met oranje tulbanden langslopen. Maar mijn buikkramp wordt steeds erger en ik krijg koorts. We besluiten terug te gaan naar de kamer…

Op 7 november gaan we Jodhpur in, met als doel de blauwe stad te bezoeken. We lopen langs kruidenkramen en door smalle blauwe steegjes, tot we bij een trappenput komen die in geometrische trappen naar het donkere water daalt. Uiteindelijk laten we ons toch overhalen om ook nog een fort te bezoeken: Mehrangarh Fort. Dat blijkt een stuk mooier om te zien dan het vorige fort, en het uitzicht op de blauwe stad is ook nog eens een cadeautje!

Van Jodhpur vliegen we via Mumbai naar Thiruvananthapuram, helemaal in het zuiden van India. Daar blijkt dat onze backpacks zijn kwijtgeraakt. Er zit niets anders op dan noodkleding te kopen en dan maar op het strand te gaan liggen, onder de palmbomen van Varkala. Er zijn slechtere plekken om te wachten op je bagage.

Op 12 november maken we een boottocht over de backwaters van Kochi. Een man duwt ons met een lange stok door smalle kanalen, langs palmbomen en kleine huisjes aan het water.

Na lang tobben gaan we niet naar Munnar, maar verhuizen we 25 kilometer verderop naar het strand van Cherai. Daar zakt de zon in zee, kleurt de lucht roze en komt later de maan tussen de palmbomen op.